क्या आपने सिगरेट कभी पिया हे ?

                                                                                                                 मिति : २०७१–०७–०९

क्या आपने सिगरेट कभी पिया हे ? अब झठ मत बोल्ये, कम से कम एकबार तो हरकोहि इसका टेस्ट कर लेता हे, अब आप क्याफे या रेस्टुरेन्ट नहिं जाते हे तो आपको ये सिन देख्नेको नहिं मिलेगा, पर जब आप उधर जाऐंगे तब आपको पता चलेगाकी लड्की लोग भि सिगरेट पिती हे –खुबसुरत लड्की लोग ।

हाँ, उसलोग खुलकर लड्को के तराह सब के सामने हरजगाह नहिं पिति, जैसे खुला क्याफे, या आप केह सक्ते हे खुली जगाह पर, बल्की खास दोस्त या एकेली मे पि लेती हे ओर अप्ने ख्यालो मे डुब जाती अ‍े ।

एकबार मे वसन्तपुर घुम्ने के लिए गया था कुछ अच्छा सा टपिक मिल जाए लिख्ने के लिए, ये सोचकर गया था पर कुछ नहिं मिला इन्ट्रेस्टिङ्ग । तो मे गया उपर सिढीं चढकर एक मन्दिरका बरान्दा मे बैठकर नजारे चैन से देख्ने के लिए ।

कबुत्तरका आना जाना । उसकी गर्लफ्रेन्डको इम्प्रेस कर्ने के लिए मस्का लगाना, वो नौटन्की कर्ती रहेती हे, ओर उसका दिवाना कबुत्तर उसका पिछे पिछे उसको अप्ना प्यार जताते रहाँ ।

आखिर मे वो मानगयी ओर उसलोग अप्ना मुहब्बतका बोर्डरको खुला ट्रान्जिट बना दिया– बगैर पासपोर्ट के इधर से उधर ओर उधर से इधर रोमान्सका गोलगप्पे खाने ओर खिलानेको ।

मे एक जगाह बैठकर कुछ सोच रहाँ था कि एक कपल ,उसलोग सिर्फ १८–२० के उमेरका था होगा । बैठनेका जगाह प्याक था, सब आने जाने वाले लोग कपल हि थे पर किसीको किसीका मतलब नहि था । सब लगे अप्ना कहानीको अमर बनानेके लिए जुडे हुवे थे । किसीने किसीको नहिं देखा बल्की भिडभाड मे भी सब अकेले ही अप्ना गाना गा रहे थे जैसे हम लोग गुनगुनाते हे, अप्ने कमरे मे ।

वो लड्का लड्की घुस गए बिच मे बैठनेके लिए ओर मे अनकमफर्टेबल हो गया । अरे भाई मे इधर बैठा था तरम लोग क्यू घुस गए, मेरेको चैन से बैठने दो बोल्ना चाह था तर छोडदिया, लो जाओं मोज करो शैतानो बोलकर इधर उधरका फोटो खिच्ने लगा ।

वो लड्की के पास म्यूरका पंख था, वो उससे उसका दिवानाको छ्ेड रहि थी । उसका दिवाना चुप रेहकर देख्ता हि रहाँ उसको ।

मेने अनुमान लगाया, साला ये तो लड्का हे, ओर हर दिवाने लड्केको क्या चाहिए, अरे वही तो चाहिए, जो लड्की आनाकानी कर्ती रहेती हे देने के लिए, पर होस मे जोश के साथ मख्खन लगाती चल्ती हे पर देती हि नहिं ।

ये सिलसिला चल्ता रहा ।

मेने अप्ना ध्यान दुस्रे जगाह पर लगाना चाहा ओर क्या मुडकर पिछे मेरी आँखे देख्ने लगी कि एक लड्की सायद वो १७–१८ सालकी होगी, सिगरेट निकालकर लिप ग्लस लगाया हुँवा ओठसे पकडकर लाइटर से आग लगाया उसने ओर धुवाँ मुख से उडाती रहि ओर इस दौरान उसकी आँखे मेरे पर पडि ।

मेने जल्दी जल्दी अप्ने नजरोको दुस्रे तरफ मोडा , फिर कुछ देर बाद पिछे देखा तो वो फिर कुछ ख्यालो मे डुब्के सिगरेटका रसकी मजा ले रहि थी, फोन मे सायद कुछ लिख रहि थी वो ।

उसको अंदाजा हुवाँकी मे देख रहाँ हुँ , अब मेने सोचा इधर बैठकर बिचारीको क्यू तंग करु, म उठकर निचे उतरने लगा । फिर टपिक ढुडां पर अच्छा सा लेख्नेके लिए नहि मिला, एक चक्कर लगाया पुरे वसन्तपुर मे ओर वहि रस्ता पहुँचा जीधर से मे निचे आया था – मतलब लभ कपल वाली लड्की ओर लड्का एक दुस्रेका साथ .... अब लाप तो समझदार हे, एक दुस्रेका साथ – अब ये मत केहियेगाकी आप नहिं सम्झे , बस् वहि हुवाँ जो तभी नहिं हुवा था........

 

 

लेखक के बारे मे

मोइन उद्दिन एक होनहार लड्का हे । बस उसकी तमन्ना हे कि उसका लिखा हुवाँ नोभेल किताब पब्लिस हो जाए । उसके लिए पबिलसरकी तलाश मे हे, अगर आप पब्लिसर हे तो हेल्प करेंगे मोइनका बुकको पब्लिस कर्ने मे ?, अगर आप बुक पब्लिसर नहिं हे तो सायद आप किसी पब्लिसरको पहेचानते होगें । बस् आप हि का साथ चाहिए मोइनको । हेल्प करेंगे नो ?

इस पते पर मोइनको सम्पर्क कर सक्ते हे : moinuddin_200000@yahoo.com

पर्यटनमा टन्नै सम्भावना

PublicFriendsOnly MeCustomYouth Foundation NepalMumbai, Maharashtra, India AreaSee all lists...Kathmandu, Nepal AreaFamilyGo Back

म त सधै यो क्षेत्रलाई सर्मथन गर्ने एक सुनौलो नेपालको परिकल्पना गर्ने आम ठिटा हुँ र धेरै सम्भावना मैले देख्दै आएको छु हाम्रो नेपालमा ।

चाहे त्यो बैकिङ्गको क्षेत्र होस या त उत्पादन मूलक या सिर्जनात्मक या पर्यटन, सबै क्षेत्रमा उत्तिकै सम्भावना छ र साँच्ची हामीले एकअर्कालाई ऊ संग भएको प्रतिभा र आफू संग भएको बेग्लै प्रतिभालाई समायोजन गरेर अर्को उत्कृष्ट केहि कुरा गर्न सके र जनसाधारणको लागि फाइदा हुने कार्य गर्‍र्यौ भने ऊ लगायत हाम्रो वर्तमान र भविष्य मज्जाको बन्नेछ ।

यहि सेरोफेरोमा पर्यटन व्यवसायले साँच्ची नेपाललाई उत्कृष्ट फाइदा दिनेछ र लाखौंले प्रत्यक्ष, अप्रत्यक्ष हिसाबले फाइदा लिन सक्नेछन ।

धेरै जनाको आशाका किरण उज्यालो बन्दै विकास हुदै जानेछ । अलि कम खान पाएकाहरुले त्यो भन्दा बेसि कुराहरु उपयोग गरेर आÏनो श्रीमती र बाल बच्चालाई पाल्न समेतका हुनेछन । पैसाको हिसाबले कुरा गर्ने हो भने त यो भन्दा उम्दा पेसा अरु केनै हुन सक्छ र ?यो पेसा यस्तो मज्जाको पेसा हो कि यसमा पढे लेखेका तथा जसलाई “क” अक्षर पनि आउँदैन उसले पनि यो क्षेत्रमा काम गर्न सक्छन । दक्ष, अर्धदक्ष कामदार सबैले अवसर पाउँनेछन आम्दानी बढाउन ।

 भारी बोकेर, या भनौं पर्यटकको सामान एक ठाँउबाट अर्को ठाँउ सजिलै बोकेर लगिदिने कार्यले मात्रै पैसा कामाउन सकिन्छ तर त्यो केवल सम्भव छ जब हामी लगनशिल भएर, इमानदारीताका साथ काम गर्‍र्यौ भने मात्र । जुनै पनि काम गर्दा इमानदार बन्नैपर्छ नत्र कपट गरेर पैसा कमाउन तर्फ ध्यान गयो भने, अहिले २, ५ वर्ष राम्रै गर्ला, तर कालन्तरमा देखिनैरहनुभाछ पत्रपत्रिका देखि लिएर रेडियो, टेलिभिजनमा, कि जसले भ्रस्टचार गर्न खोज्छ, उसलाई कस्तरी बेइज्जत समयले गरिदिन्छ भनेर ।

यो क्षेत्रमा मात्रै होइन, यो लागु हुन्छ हरेक क्षेत्रमा, इमानदार भएर आÏनो सोचलाई १० चोटी विचार गरेर मात्रै कुनै काम गर्न थाल्नु होला, जहाँ म कपट गर्न लाइराछु भन्ने भावना आउँछ, हो त्यै बेला, म यसरी गलत तरिकाले काम गर्दिन भनेर बरु कामनै नगरे हुन्छ, यसले झन तपाईलाई शक्ति प्रदान गर्नेछ र स्वाभिमानी पनि बनाउँनेछ ।

झन अहिले गोरखाको मनकामना क्षेत्रमा त घरै पिच्छे होटेल खोलेका छन भन्ने समाचारले निकै हर्ष ल्याएको छ ।

सबैमा उद्यमी बन्ने रहर छ, केहि गरेर देखाउँने , आफू मात्रै नभई अरुलाई पनि काम दिन्छु भन्ने भावना पलाएको छ , अब होटेल या पसल मात्र खोलेर भएन, त्यसमा आफू घोत्लिएर भएन, त्यो मानिसले त कयौं कुरा सोच्नुपर्छ कि अब नयाँ के दिन सकिन्छ आÏना ग्राहकलाई भनेर ।

उसले त कामदार राख्छ र आफू नयाँ योजना बुन्न थाल्छ, यसो गरेमा त्यो कामदारले नि पैसा कमाउन पायो र संचालकले पनि । उसले त झन आÏनो सोच मात्रैले र त्यसलाई कार्यान्वयन मात्रै गरिदिए पाउँछ ।भन्नुको अर्थ हाम्रो प्यारो नेपालमा सम्भावना अत्तिनै छ पर्यटन लगायत अन्य अरु जुनसुकै क्षेत्रमा पनि ।

बस् चाहिएको छ त हिम्मत र चोर मानसिक्ताबाट उन्मुक्ति, त्यो संगै लोभी, कपटी मानिसहरुलाई उनीहरुले यो क्षेत्रलाई या भनौ तपाइकै व्यवसायलाई चौपट पार्न खोज्दै छन, नानाथरिका बाधा सृजना गर्न लाग्दैछन भन्ने थहाँ हुने बित्तिकै उसलाई तत्काल कार्वाही या अनेक पाठ पढाई त्यहाँबाट हटाई हाल्नुपर्छ, अनि मात्रै रहेका बाँकी राम्रा व्यक्ति, व्यवसायले त्यो ठाउँको लागि अग्रसर भएर देशलाई समेत धनवान बनाउन सक्नेछन ।


लेखकको बारेमा

मोइन उद्दिन एक राम्रो उदाउँदो गरेको लेखक हो, उसले नेपाली लगायत अंग्रजी भाषामा विभिन्न नेपाली राष्ट्रिय दैनिक पत्रिकामा लेखहरु लेख्दै आइ रहेको छ । उसले हालसालै एउटा उपन्यास लेखेको छ र त्यो प्रकाशन गर्न बुक पबिलसरको खोजीमा छ । यदि कोई इच्छुक पब्लिसर हुनुहुन्छ भने मोइनलाई सम्पर्क गर्नसक्नुहुन्छ यो इमेल ठेगानामा moinuddin_200000@yahoo.com

तिहारको सम्झना

PublicFriendsOnly MeCustomYouth Foundation NepalMumbai, Maharashtra, India AreaSee all lists...Kathmandu, Nepal AreaFamilyGo Back

आ है भन मेरा भाई हो...देउसी रे
आ है राम्ररी भन...देउसी रे
आ है स्वर मिलाई कन...देउसी रे
आ है देउसी रे भन...देउसी रे

यहि सेरोफेरोमा मैले एउटा गीत पनि रचेको छु, जुन यस प्रकार भएको छ ।
देउसी भैलो खेल्दै हामी सानो हुदाँ हुर्केका
साथी भाई संग रमाइलो गर्दै साँझ बिताएका ।

दिनभरि हामी जान्थ्यौँ बाटोमा कोकको ढक्कन खोज्दै
खोज्दै बटुल्दै आउथ्यौँ हामी झोला भरि भर्दै ।

कत्ति मज्जा आउँथ्यो ति बेला साथीहरु संग
कौसीमा हामी गीत बजाई गर्‍थ्र्यौँ निकै उमंग ।

कति बेला साझँ पर्छ भनेर हामी कुरि बस्थ्यौँँँ
जसो तसो साँझ हुँदै गर्दा सबैलाई भेला पाथ्र्यौँ ।

ल है साथी म चाहिं भट्ट्याउँछु, तिमीहरु साथ मेरो देऊ
उनीहरु पनि ल है मोइन, भनि साथ दिन्थे ।

जसो तसो कुनै घर गई, म चाहिं भट्ट्याउन लाग्थे
आ है भन मेरा भाई हो...देउसी रे
आ है राम्ररी भन...देउसी रे
आ है स्वर मिलाई कन...देउसी रे
आ है देउसी रे भन...देउसी रे


यसरी मेरा दिनहरु बित्थे बाल्यकालमा मेरो स्कूल भन्दा नि घर तिरका साथीहरु संग । हामी दशंै तिरै पुरा योजना बनाएर लागि पथ्र्यौ । जान्थ्यौं पुरै काठमाडौं डुल्दै, पेय पर्दाथको ढक्कन बटुल्न र त्यसलाई ल्याईर्  हम्मरले डयाम ड्याम हिर्काइ सिधा पाथ्र्यौं र किलाले त्यसको बिच्चोमा ठोकी प्वाल पारेर लठ्ठीमा ठोक्थ्यौं र त्यो तयार हुन्थ्यो हाम्रो बाजा ,“छिङ्ग छिङ्ग ।”

त्यस पछि मेरा केहिं साथी संग मादल हुन्थ्यो, अलि कम मात्रै हामीले गितार बोक्यौ त्यस बेलाका देउसी भैलोमा । आफूलाई ति बेला कहिले जिन्दगीमा संगितिक बाजा बजाउनै आएन, केवल त्यो आफूले बनाएको छिङ्ग छिङ्ग बाहेक, तर भट्ट्याउन त मज्जाले भट्ट्याउथे । भनौ न ३ दिन सम्म अनेक घर गई साथीहरु संग दह्रो पाराले चिच्याउँदै भट्ट्याउथे र उनीहरु पनि मेरै जस्तो जोशमा जोश थप्दै  स्वर मिलाउँदै साथ दिन्थे ।

घरमा चाहिं गाली गर्नुहुन्थ्यो । किन गईस भनेर ।

फेर्केर हेर्दा १० वर्ष भैसकेको रहेछ अन्तिम पटक देउसी खेलेको । आज भोली त न कुनै त्यस्तो मिल्ने साथी नै छ, न ति पुराना साथीहरु पनि आक्कल झुक्कल भेटिदैनन । सबै कता हराए, कता पलायन भए पत्तोनै भएन । समयले बिच अवस्थामै हुरीबतासको सामना गर्दा ऊ निर भएकाहरु उडेर कहाँ पुग्छन थाहै हुदैन उसको अत्तोपत्तो, त्यस्तै मेरा साथीहरुको पनि त्यत्ति ज्ञाननै हुन सकेको छैन ।

बस छन त ति बेलाका याद ।

धन्न केहि याद त रहेछन, धन्न केहि रमाइला बदमासी त गरेछु । धन्न ति बेला ति साथीहरु मेरा साथी बने । न त कहाँ यो सम्झना बन्थ्यो, न त कहँ ति बेलाका डोरी अहिले सम्म तन्किन्थ्यो । न यसरी तपाईले अहिले पढदै आÏनो बेलाको देउसी भैलोको यादलाई ताजा पार्न सक्नुहुन्थ्यो ।

बस यहि भन्न चाहन्छु, अहिले तपाई जुनसुकै उमेरका भएतामा पनि, ल मानौ फुच्चा फुच्ची हुनुहुन्छ भने मज्जाले मस्ती गर्नुस, रमाउनुस, खेल्नुस, केहि गल्ती पनि गर्दा केहि फरक पर्दैन, गाली खानुको मज्जा पनि औधी छ र ति गाली नसुन्या सरि गर्न त अझै मज्जा आउँछ, तर याद गर्नुपर्ने कुरा भनेको अटेरी चाहिं नहुनुस, धेरै गाली खाइ राख्नु तितो हुन्छ, त्यै भएर आÏनो ठूलो बडाको ख्याल राख्नुस । उहाँहरुलाई निराश पार्ने कार्य नगर्नु होला, आÏनो दायरामा रहि गर्नुस न रमाइलो, नियममा रहेर मस्ती गर्नु पनि एक प्रकारले अनौठौ भए तामा पनि यसको स्वाद आम मामामा निकै टेस्टी आउँछ के ।

सिर्जनात्मक तरिकाले मैले भनेको यो अन्तिम माथिल्लो वाक्यलाई ध्यान दिनु भयो भने तपाईले चुरो मर्म बु∆नुहुनछ ।
तिहारको शुभकामना ।

आ है भन मेरा भाई हो...देउसी रे
आ है राम्ररी भन...देउसी रे
आ है स्वर मिलाई कन...देउसी रे
आ है देउसी रे भन...देउसी रे


लेखकको बारेमा

मोइन उद्दिन एक राम्रो उदाउँदो गरेको लेखक हो, उसले नेपाली लगायत अंग्रजी भाषामा विभिन्न नेपाली राष्ट्रिय दैनिक पत्रिकामा लेखहरु लेख्दै आइ रहेको छ । उसले हालसालै एउटा उपन्यास लेखेको छ र त्यो प्रकाशन गर्न बुक पबिलसरको खोजीमा छ । यदि कोई इच्छुक पब्लिसर हुनुहुन्छ भने मोइनलाई सम्पर्क गर्नसक्नुहुन्छ यो इमेल ठेगानामा moinuddin_200000@yahoo.com

Deepawali / Tihar Memories

Moin Uddin

When Deepawali AKA Tihar approaches, the weather, environment as well as me and my friends plan to make it more interesting.

When I was child I used to gather friends and we would go around the city to collect the cold drinks cap – bringing it home and making a "ching ching", it's a musical instrument to play it on Deusi, by hammering it and carving it in a round shape and nailing it on a stick.

Though I don't celebrate these days, however I love Laxmi Puza as my friends and their family members gather and clean their houses also they cook beautiful foodstuff, oily foods, like Sel Roti and I love eating those.

 I grew up with Newar friends and almost all my childhood friends are Newars. So, it was fun growing with them. Uncle and aunty would invite me. They served "Samaybaji" a Newari Food– also, I once tried Chyang, but I didn't liked it and I was a vegetarian and still I am, so eating meat was out of thinking it.

The best of those days was to collect money after playing Deusi/ Bhailo. I was the leader to conduct it, "Ah hai bhana mera bhai ho…Deusi rey…Ahhai Ramrari Bhana…Deusi Rey…Ah Hai Swar milai Kana…Deusi Rey…Ah hai Deusi rey bhana…"

Those were the most memorable days.

However, I've little friends these days. So, maybe I'll join them and will have a wonderful time eating Sel roti as well as lots of Mithai's... recollecting those days with my very close friends.

Happy Tihar J

 

Short Bio of the author:

Moin Uddin is a  student of Masters in Business Studies  (MBS) studying at Shankhar Dev Campus, Putalisadak .He has a passion to write and has written a Novel book, He's looking for a publisher to publish his book. 

Email: moinuddin_200000@yahoo.com

Have you Compromised your Passion for the sake of money?

Moin Uddin

One can achieve anything in life and compromises are for those who don't have a burning passion to achieve what they truly want and if that passion is shaken from the belief of achieving or have a doubt of getting it, then those have to compromise it in their life for the sake of money.

Talking about me, I haven't compromised or left my passion for the sake of money; I truly respect, care, adore and nurture my passion.

I am just 24, but I achieved my dream of becoming an Rj, for that I worked so hard and even faced with lots of rejections, however I made it come true for me. I write but most of articles are rejected. Rejections are painful, be it in a work or in love life –it's the same kind of feeling.

Yes, I need money to fulfill my basic needs; however my passion is in writing. I know I am not so great like other established well celebrated writer's, yet I have a deep belief that one day I'll  achieve the position that I've treasured for.

Planning is needed. It's the most essential ingredient, also one has to have a plan B, as Actor Rajesh Hamal said it when he shared his life stories in one of the programs, "Passion fails and creativity can be rejected, so he insisted further on seeking plan B.

Yes, Plan B is necessary only if plan A fails –why plan A fails, because the initiator doesn't have a burring passion to follow his dreams.

As Paulo Coelho has written in one of his books," When you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it."

One should have an organized life and should plan for current and for how long they'll work for it and what if their dreams are achieved and then what next? S/he should have another dream and should seek to achieve that.

Those who come out of the pitfalls are the achiever –never accept rejections as barriers. Just try hard to achieve it by any means. Money is needed, however above all passion and desires are more important than the money. Though it won't be sufficient at the initial phase of life to earn a living, however the satisfaction and the wealth that comes after constant efforts is more crucial in maintaining the healthy way of life.

 

Short Bio of the author:

Moin Uddin is a  student of Masters in Business Studies  (MBS) studying at Shankhar Dev Campus, Putalisadak .He has a passion to write and has written a Novel book, He's looking for a publisher to publish his book. 

Email: moinuddin_200000@yahoo.com